Home

 

- Alle boeken

- Azul Art

- azul international magazine

- Ook bij ons verkrijgbaar

 

Bestellen

 

Contact

 

Nieuwsbrief

Aanmelden »


 

 

Jen Hadfield

De tinkelboot

De jonge Canadees-Engelse dichteres Jen Hadfield schrijft een soort natuurpoëzie die tussen de beesten en planten beest en plant kan zijn, die in je groeit en zich vermenigvuldigt terwijl je haar leest. Ze heeft drie bundels geschreven waarmee ze veel indruk maakt.

Voor haar tweede bundel, Nigh-No-Place, kreeg ze de prestigieuze T.S. Eliot-prijs.

Jen Hadfield woont en werkt op Shetland, waarvan de ruige natuur en het bijzonder dialect diepe sporen heeft nagelaten in haar poëzie.

Boekgegevens

Gedichten: Jen Hadfield
Tweetalig / vertaling: Han van der Vegt
ISBN: 978 94 92401 02 1
Formaat: 15x21 cm
62 pagina's
nur 306
Prijs: € 15,00

 

 

DE TINKELBOOT

‘het heden is een dunne lijn […] een luchtstootje kan het vernietigen’
– Gaspar Galaz. ‘Nostalgia de la Luz’

Iets in de buurt van het waarachtige
nachtdonker. De kinderen
spelen op de Tinkelboot –
een xylofoon, gemaakt
van een oude sloep –
gebouwd op buigzaamheid op ruwe
zee, je kunt zien dat hij zich moeiteloos,
haast zonder blozen, van boot tot
instrument heeft ontpopt
en nu stromen van die
hese nacht-
tonen uitzweet. Want de koperen buizen
zijn op de breedte gesneden, precies zo
dat de dekbalk
de sotto voce vormt en twee rijen
van stijgende hoogte naar
de flageolet van elk
driehoekspunt lopen – waar
de planken van de dolboorden
en de boeg samenkomen.
Ik weet niet wat het is
aan deze plek dat de dingen
zo soepel gedaanteverbloesemen
tot hun huidige zelf.
Het instrument is een boot,
de tonen zijn gedempt
en uit de hoofdlampen van de jongens
strijken ladders dun licht
over de buizen.
Misschien maakten zeehonden zich
aan ons hoorbaar in de haven
waar ze de meisjes
hun handklapspel beantwoorden –
ik vraag me af of zij
op hun spookachtige manier –
hier was alles –
verloren woorden kreunden, zoals
ook ik probeer, hun echo, die
jodel naar verleden en toekomst.
Het gedicht wilde er niet zijn,
maar we konden niet blijven.

 

Anderen over Jen Hadfield

 

Andrew Motion: ‘Ze is een opmerkelijk originele dichter aan het begin van wat duidelijk een belangrijke carrière gaat worden.’

Roddy Lumsden: ‘Ze is een natuurdichter, maar niet zo één als de term suggereert; ze is experimenteel, maar niet op een moedwillige of frustrerende manier; ze is een verhalenverteller, maar niet geobsedeerd of beperkt door het vertelproces.’

Kathleen Jamie: ‘Een vurige dichter onderweg, een beat-dichter van de hogere breedtegraden. Uit de noordelijke landschappen roept Jen Hadfield met grote geestdrift en verbeeldingsrijke moed gedichten op. Levendig, jeugdig en vol taalvreugde.’

 

Dichteres

 

 

Jen Hadfield werd in 1978 in Cheshire geboren als dochter van een Canadese moeder en een Britse vader. Ze studeerde Engels aan de universiteiten van Edinburgh en Glasgow.

In 2003 won Hadfield de Eric Gregory Award voor haar nog ongepubliceerde bundel Almanacs.
In 2008 was ze de jongste dichter die ooit de prestigieuze TS Eliotprijs ontving, voor haar bundel Nigh-No-Place, waarin ze schreef over Shetland en Canada.

Byssus, van 2014, is haar derde bundel, genoemd naar de taaie draden waarmee een mossel zich aan de bedding hecht. Byssus gaat over gehechtheid, over hoe het is om ergens thuis te zijn en vertrouwd te zijn met plaats en taal.

Hadfields poëzie is inmiddels onlosmakelijk aan Shetland verbonden.

 

terug «